06 June 2009





HALLUX VALGUS

Tam KİFOZ oldum
Yok kifoz'muş yok dizimindibi'ymiş... Ayaklarım meğerse neymiş benim için şimdi daha iyi anladım. Cart diye içimden gelmişti bu laflar zamanında. Şimdi şimdi başıma gelmeye başladı. Genetik bi hastalıkmış, tabi bizim ailede (bi çember üstte) kimsede yok bu illet. İşte bi kere daha sucudan alınmış olma ihitimalim akla geliyor :) Yamukken de seviyodum ayaklarımı şimdi de seviyorum. Sevme şeklimde bi değişiklik olmadı. Yine benim ayaklarım yine aynı bedeni taşıyo.

Ameliyattan önce atıp tutyodum 3 güne kalkarım diye. Doktor demişti. Herkesin kalkmaktan anladığı aynı değilmiş bunu öğrendik bu zaman içinde. Ağrılar uzun sürünce doktorcuğum 'sana karşı biraz mahçup oldum, bu kadar çok olmaması lazımdı bi sende böyle oldu' dedi. Şaşırdım mı? Hayır. Hep 'bi bende' oluyo zaten ne olursa. Şikayet etmiyorum tabi ama şaka gibi. 'bi bende'. Afferim bana.

Zormuş tabi. Şimdi daha iyiceyim ama iyi oldukça heyecanlanıp zorluyorum sonra yine acıyo. 2 ileri 1 geri hesabı şifa buluyorum yani. Yeni ayaklarımın poğaçaya benzeme ihitmalini hayal edip bolca gülümsüyoruz. Fırat abi Edi ile Büdü diye çağırıyo kendilerini. Günlerce kıçım yatakta bacaklarım havada seyrettim durdum ayaklarımı. En sevdiğim uzvumu günlerce seyretmek zorunda kalıp acısını çekmek için ne yapmış olabilirim diye de düşünmedim diil. Herşeye rağmen oldu bitti güzelce.

2 comments:

erkan said...

geçmiş olsun yaw.

piano piano bacaksiz said...

düştüm...

hiperlordozum artık bende ağrıyor evet sızım sızım... elbet geçicek du bakalım... geçmiş olsun